Przeciwzależność: kiedy „nie potrzebuję nikogo” staje się zbroją

Przeciwzależność można rozumieć jako lustrzane odbicie współuzależnienia. Współuzależnienie mówi: „Muszę być blisko, muszę ratować, muszę zasłużyć, muszę być potrzebna/y, bo inaczej zostanę sama/sam”. Przeciwzależność mówi coś odwrotnego: „Nie potrzebuję nikogo. Poradzę sobie sama/sam. Bliskość jest niebezpieczna. Zależność to słabość”.

Na powierzchni przeciwzależność może wyglądać jak siła. Człowiek wydaje się samodzielny, niezależny, zaradny, odporny. Nie prosi o pomoc. Nie odsłania się. Nie potrzebuje pocieszenia. Nie narzuca się innym. Nie jest „ciężarem”. Potrafi działać, przetrwać, zarabiać, planować, wyjechać, naprawić, uciec, milczeć. Z zewnątrz może przypominać kogoś bardzo wolnego. Ale pod tą wolnością często ukrywa się dawna rana: dziecko, które kiedyś naprawdę potrzebowało bliskości, lecz jej nie dostało.

Dziecko, które przestało czekać

Z perspektywy DDA przeciwzależność często rodzi się tam, gdzie potrzeby dziecka były zawstydzane, ignorowane albo karane. Dziecko potrzebowało czułości, przewidywalności, ochrony, zainteresowania, spokojnej obecności dorosłego. Potrzebowało kogoś, kto powie: „Widzę cię. To, co czujesz, ma sens. Nie jesteś problemem”.

Zamiast tego mogło spotkać chłód, odrzucenie, chaos, uzależnienie rodzica, przemoc, wyśmiewanie, milczenie albo emocjonalną nieobecność. Czasem rodzic był fizycznie obecny, ale psychicznie daleko, za ścianą alkoholu, depresji, gniewu, własnej traumy albo niedojrzałości. Dziecko próbowało podejść raz, drugi, dziesiąty. Szukało twarzy, która odpowie. Szukało ramion, które przyjmą. Szukało głosu, który uspokoi.

Jeśli zbyt często nie znajdowało odpowiedzi, w końcu mogło dojść do wewnętrznego postanowienia: „Już nie będę potrzebować”.

To postanowienie nie było filozofią. Było strategią przetrwania. Małe dziecko nie może powiedzieć: „Mój system przywiązania został zraniony, więc rozwijam styl unikowy i obronną samowystarczalność”. Ono mówi ciałem: napinam się, zamrażam, odchodzę do środka, przestaję płakać, przestaję prosić, przestaję oczekiwać.

Tak powstaje pozorna samowystarczalność. Nie z prawdziwego spokoju, ale z rozczarowania. Nie z dojrzałej wolności, ale z obrony przed kolejnym upokorzeniem.

„Nie potrzebuję” jako zamrożona prośba

Przeciwzależność często nosi maskę: „Nie zależy mi”. Ale pod spodem bywa ukryte zdanie: „Bardzo mi zależało i to było zbyt bolesne”.

Człowiek przeciwzależny może mieć trudność z przyjmowaniem dobra. Komplement go zawstydza. Pomoc budzi podejrzliwość. Bliskość uruchamia alarm. Czyjaś troska może wydawać się pułapką, zobowiązaniem albo początkiem kontroli. Gdy relacja robi się cieplejsza, włącza się impuls: wycofaj się, odetnij, znajdź wadę, uciekaj, nie daj się złapać.

Taka osoba może mówić: „Ja po prostu lubię być sama/sam”. I czasem to jest prawda. Samotność może być zdrowa, twórcza, potrzebna. Problem zaczyna się wtedy, gdy samotność nie jest wyborem, lecz więzieniem z otwartymi drzwiami. Gdy człowiek chce bliskości, ale boi się jej tak bardzo, że woli nazwać tęsknotę słabością.

W przeciwzależności potrzeba więzi nie znika. Ona schodzi pod ziemię. Staje się podziemną rzeką. Na powierzchni jest suchy ląd: rozsądek, kontrola, dystans, ironia, produktywność. Pod spodem płynie głód bycia zobaczoną/ym.

Trauma relacyjna i ciało

Trauma relacyjna nie polega tylko na tym, że wydarzyło się coś złego. Czasem polega także na tym, że dobre rzeczy nie wydarzały się wystarczająco często. Nie było ukojenia. Nie było bezpiecznego dorosłego. Nie było naprawy po konflikcie. Nie było miejsca na słabość.

Dziecko może wtedy nauczyć się, że jego potrzeby są zagrożeniem. Jeśli płacz sprowadzał krzyk, dziecko uczyło się nie płakać. Jeśli prośba o uwagę spotykała się z wyśmianiem, uczyło się nie prosić. Jeśli bliskość kończyła się wykorzystaniem, zawstydzeniem albo przemocą, uczyło się trzymać ludzi na dystans.

W dorosłości ta nauka często nie mieszka już tylko w głowie. Mieszka w ciele. Serce przyspiesza, gdy ktoś podchodzi zbyt blisko. Brzuch się zaciska, gdy trzeba powiedzieć „potrzebuję”. Gardło zamyka się, gdy pojawia się prośba o wsparcie. Człowiek może nawet nie wiedzieć, czego się boi. Ciało wie wcześniej. Ciało pamięta starą mapę.

Przeciwzależność w codziennym życiu

Przeciwzależność może wyglądać różnie. U jednej osoby będzie to chłód i dystans. U innej żartowanie ze wszystkiego, co wrażliwe. U kogoś innego pracoholizm, wieczne bycie w trasie, zajętość, samodzielność do granic wyczerpania.

Może pojawić się przekonanie: „Jeśli komuś zaufam, stracę kontrolę”. Albo: „Jeśli pokażę potrzebę, ktoś mnie wykorzysta”. Albo: „Jeśli się przywiążę, zostanę opuszczona/y”.

Czasem człowiek przeciwzależny wybiera osoby niedostępne, bo wtedy nie musi naprawdę ryzykować bliskości. Czasem pociągają go relacje, w których można tęsknić, analizować i fantazjować, ale nie trzeba być naprawdę widzianą/ym. Czasem odrzuca ludzi, którzy są spokojni i dostępni, bo ich obecność wydaje się obca, niemal podejrzana.

To nie znaczy, że taka osoba nie kocha. Może kochać głęboko. Ale jej system obronny myli miłość z zagrożeniem. Kiedy pojawia się ciepło, dawna część psychiki szepcze: „Uważaj. To się źle skończy”.

DDA: od przetrwania do zdrowienia

W zdrowieniu DDA ważne jest uznanie, że przeciwzależność kiedyś mogła uratować życie psychiczne. Ta zbroja nie wzięła się znikąd. Była potrzebna. Pomagała przetrwać w świecie, w którym dziecko nie miało wystarczająco dużo ochrony.

Ale to, co kiedyś chroniło, dziś może izolować. Zbroja noszona zbyt długo zaczyna wrastać w skórę. Człowiek może już nie wiedzieć, gdzie kończy się prawdziwa niezależność, a zaczyna lęk przed zależnością.

Zdrowienie nie polega na tym, żeby nagle stać się bezbronną/ym i rzucić się ludziom w ramiona. To byłoby zbyt gwałtowne. Zdrowienie polega raczej na odzyskaniu wyboru. Mogę być sama/sam, ale nie muszę być samotna/y. Mogę prosić o pomoc, ale nie tracę godności. Mogę komuś zaufać małym kawałkiem siebie i sprawdzić, co się wydarzy. Mogę mieć granice i jednocześnie mieć więź.

Poznawanie siebie jako początek

Jednym z pierwszych kroków jest wiedza o sobie. Nie tylko intelektualna, ale codzienna, spokojna, cierpliwa. Zdrowy tryb życia może być tu czymś więcej niż dbaniem o ciało. Może stać się komunikatem: „Jestem ważna/y. Moje ciało zasługuje na troskę. Moje potrzeby nie są wrogiem”.

Sen, jedzenie, ruch, kontakt z naturą, ograniczenie chaosu, rytuały dnia, odpoczynek bez poczucia winy: to wszystko może być częścią ponownego wychowywania siebie. Dla osoby przeciwzależnej dbanie o siebie nie jest banalną poradą. To akt wewnętrznego sprzeciwu wobec starego przekazu: „Nie potrzebujesz niczego”.

Pisanie pamiętnika pomaga usłyszeć własny głos. Można zapisywać pytania: Czego dziś potrzebowałem/am? Kiedy udawałem/am, że nic mnie nie rusza? Kiedy chciałem/am poprosić o pomoc, ale się wycofałem/am? Co poczułem/am, gdy ktoś był dla mnie dobry?

Analiza snów może być kolejnym wejściem do podziemnej rzeki. Sny często pokazują to, czego świadomość jeszcze nie chce wypowiedzieć wprost: opuszczone domy, zamknięte drzwi, uciekające pociągi, dzieci, których nikt nie słyszy, albo drogę przez ciemny las ku światłu. Nie trzeba traktować snów jak wyroczni. Można traktować je jak listy od części siebie, które długo nie miały adresu.

Małe kroki zaufania

Dla osoby przeciwzależnej zaufanie nie powinno zaczynać się od wielkiego skoku. Lepiej, jeśli zaczyna się od małych prób. Powiedzieć komuś jedną prawdziwą rzecz. Poprosić o drobną pomoc. Przyjąć komplement bez uciekania w żart. Zostać chwilę dłużej w rozmowie, zamiast natychmiast się wycofać.

Można sprawdzać ludzi powoli. Czy ta osoba szanuje moje „nie”? Czy nie naciska? Czy umie słuchać? Czy nie wykorzystuje mojej szczerości przeciwko mnie? Czy jej obecność jest spokojna, czy chaotyczna?

Bezpieczna bliskość nie wymaga rezygnacji z granic. Przeciwnie: prawdziwa bliskość potrzebuje granic. Dla DDA to może być odkrycie przełomowe. Nie muszę wybierać między fuzją a samotnością. Jest trzecia droga: więź z zachowaniem siebie.

Wspólnota jako korekcyjne doświadczenie

Wspólnoty 12 krokowe mogą być dla osoby przeciwzależnej miejscem szczególnym. Nie dlatego, że są idealne, ale dlatego, że mogą dawać doświadczenie bycia wśród ludzi, którzy nie wymagają maski doskonałości.

Na mityngu można usłyszeć innych mówiących o wstydzie, lęku, kontroli, samotności, dzieciństwie, potrzebie miłości. Można zobaczyć, że wrażliwość nie zabija. Że inni też noszą podobne rany. Że można mówić prawdę i nie zostać odrzuconą/ym.

Dla przeciwzależności to jest mała rewolucja. Bo ona mówi: „Nie pokazuj się”. Wspólnota odpowiada: „Możesz pokazać tyle, ile dziś potrafisz”.

Kroki zdrowienia mogą prowadzić od iluzji samowystarczalności ku relacji z Siłą Wyższą, ze wspólnotą, z drugim człowiekiem i z samą/samym sobą. Pierwszy krok może oznaczać uznanie: „Moja strategia samotnego przetrwania przestała działać”. Kolejne kroki mogą uczyć zaufania, uczciwości, naprawiania relacji, proszenia o wsparcie i oddawania kontroli tam, gdzie kontrola była tylko dawnym lękiem w eleganckim płaszczu.

Terapia i bezpieczna relacja

Terapia może być ważnym elementem leczenia przeciwzależności, zwłaszcza gdy w tle była przemoc, zaniedbanie, odrzucenie albo głęboka trauma relacyjna. Dobra terapia nie polega na zmuszaniu do bliskości. Polega na tworzeniu relacji, w której można stopniowo sprawdzać: czy ktoś może mnie widzieć i nie zawłaszczać? Czy może być blisko i nie niszczyć? Czy mogę powiedzieć „nie” i nadal być w kontakcie?

Terapeuta może pomóc odróżnić prawdziwą intuicję od reakcji traumatycznej. Bo czasem dystans jest zdrową granicą, a czasem dawną ucieczką. Czasem samotność jest potrzebą regeneracji, a czasem starym schronem. Czasem „nie ufam” oznacza mądrą ostrożność, a czasem głos dziecka, które nie miało komu zaufać.

Jak sobie radzić na co dzień

Radzenie sobie z przeciwzależnością wymaga delikatności. Nie chodzi o złamanie obron, tylko o ich rozbrojenie. Można zacząć od prostych praktyk:

Zauważaj momenty, w których mówisz „nie potrzebuję”, choć w środku pojawia się tęsknota.

Ćwicz proszenie o małe rzeczy, zanim poprosisz o większe.

Ucz się przyjmować dobro bez natychmiastowego rewanżu.

Pisz o tym, co czujesz, zanim to zracjonalizujesz.

Szukaj ludzi, przy których Twoje ciało choć trochę mięknie.

Nie myl intensywności z bezpieczeństwem.

Nie karz siebie za wycofanie, ale pytaj: „Czego przestraszyła się we mnie ta część?”.

Buduj życie, w którym niezależność nie jest już bunkrem, ale przestrzenią.

Nadzieja

Najważniejsze jest to: przeciwzależność nie oznacza, że człowiek jest zimny, zepsuty albo niezdolny do miłości. Często oznacza, że kiedyś potrzebował tak bardzo, że musiał przestać potrzebować, żeby przeżyć.

Ale to, co zostało zamrożone, może powoli odtajać. Nie przez przemoc wobec siebie. Nie przez zmuszanie się do zaufania każdemu. Nie przez udawanie, że dzieciństwo nie bolało. Odtaje przez cierpliwe, codzienne doświadczenia: ktoś słucha i nie ocenia. Ktoś zostaje. Ktoś szanuje granice. Ja sam/a wracam do siebie.

Można nauczyć się bliskości bez utraty siebie. Można nauczyć się samotności bez opuszczania siebie. Można mieć granice i serce. Można być silną/ym i potrzebować. Można być niezależną/ym i kochać.

Zdrowienie zaczyna się czasem od bardzo małego zdania: „Może nie muszę już robić wszystkiego sama/sam”.

A potem przychodzi następne: „Moje potrzeby nie są zagrożeniem”.

I jeszcze następne, ciche, ale prawdziwe: „Jest we mnie ktoś, kto nadal chce żyć w relacji. I mogę dać tej części szansę”.

Grawitacja Systemu Rodzinnego

Opublikowano 30 marca 2013 r.

[Napisane w 2004 r.]

System rodzinny ma niezwykle silne przyciąganie grawitacyjne, niczym planeta. Wciąga wszystko w swoją orbitę i ścina wszelkie ostre oraz radykalne krawędzie. Gdyby mógł działać po swojemu, nigdy niczego nie wypuściłby z powrotem do wszechświata. Wszystko, co robi, to przejmuje i przekształca na własne podobieństwo.

Ci, którym udaje się wyrwać z rodzinnej orbity, zaczynają tworzyć własne pole grawitacyjne. Siła ich charakteru rośnie, a przekonania stają się coraz bardziej ugruntowane. Nie muszą już patrzeć na wszechświat przez załamującą obraz soczewkę rodzinnych zniekształceń i nierozwiązanych traum z dzieciństwa.

Jednak gdy wracają do rodzinnego domu choćby na najkrótszą wizytę, ze zdziwieniem odkrywają, że ich samostanowienie ustępuje miejsca chmurom zwątpienia w siebie i dawnym wzorcom zachowań. Uznanie należy się anonimowemu geniuszowi, który stworzył następujące zdanie: „Oczywiście, że twoi rodzice potrafią naciskać twoje przyciski. To oni je zainstalowali.” Nigdy nie lekceważ toksycznej siły systemu rodzinnego.

Oderwanie się od rodziny jest trudną podróżą, momentami przypominającą pędzenie w ciemnej samotności przez przestrzeń kosmiczną. Miliony fałszywych układów słonecznych przywołują cię migoczącymi światłami, ale są zimne i martwe. Jedyne prawdziwe światło znajduje się w twoim sercu, w twoim prawdziwym Ja. Nauczono cię, że nie masz w sobie żadnego światła. A jednak je miałeś. Zostało pogrzebane, ponieważ twój geniusz i twoja doskonałość budziły w nich lęk i przypominały im, jak bardzo oszukiwali samych siebie. Teraz masz już własną grawitację, a jeśli pozwolisz jej w pełni się ujawnić, staniesz się potężniejszy od nich. Uzdrowienie jest zawsze silniejsze od choroby.

Dlatego właśnie nasz gatunek, mimo całego swojego szaleństwa, wciąż ma nadzieję.

Daniel Mackler

Źródło:
https://wildtruth.net/the-gravity-of-the-family-system/

Zwątpienie w siebie: Twoi rodzice wciąż mieszkają w Twojej głowie

Opublikowano 30 marca 2013 r.

[Napisane około 2004 r.]

Zwątpienie w siebie jest częścią procesu zdrowienia. Gdy stopniowo oddzielasz się od swojej rodziny w dążeniu do stania się prawdziwie niezależną osobą, pewna część Ciebie pozostaje kopią rodziny pod względem postaw i zachowań. Ta część nie chce się zmieniać. Patrzy na świat przez pryzmat chorej perspektywy rodzinnej i nie znosi tego, że najgłębsza część Ciebie pragnie wyzwolić swojego ducha i stanąć na własnych nogach. Słabe atakuje silne, a Ty odczuwasz ten atak jako zwątpienie w siebie.

Zwątpienie w siebie jest bolesne i nieprzyjemne, ale ma swoją wartość. Jest nieustannym przypomnieniem, że wewnętrzna wojna domowa naprawdę się toczy i że ten konflikt nie jest jedynie wytworem wyobraźni. Zwątpienie w siebie pokazuje dokładnie, kim są przeciwne armie, oraz określa ich względną siłę i stosowane taktyki. Jest świadomym wyrazem walki między prawdziwym „ja” a fałszywym rodzicem, którego uwewnętrzniłeś. Jeśli nie masz jasności co do najgłębszych motywów swoich rodziców, nie musisz szukać dalej niż w okrucieństwie własnego zwątpienia w siebie.

Twoi rodzice zaszczepili w Tobie to zwątpienie dawno temu, z pełnym zamiarem, choć często nieświadomym, aby powstrzymać Cię przed postępem na tej właśnie drodze, którą dziś podążasz. Dzisiejsi rodzice mogą się uśmiechać i wszystkiemu zaprzeczać, ale głos Twojego zwątpienia mówi głośniej.

W miarę jak będziesz stawał się silniejszy, Twoje zwątpienie w siebie będzie słabło. Nie zawsze jest to jednak oczywiste, ponieważ wraz ze wzrostem siły stajesz się również bardziej świadomy swojego zwątpienia i słyszysz je wyraźniej. W przeszłości słuchałeś go nieświadomie, do tego stopnia, że mogłeś go niemal nie zauważać i po prostu wykonywać jego polecenia. Teraz natomiast potrafi ono czasami torturować Cię zatrutymi strzałami i bombami podkładanymi przy drodze.

Dawniej nie sprawiało Ci wielu świadomych cierpień, ponieważ nie walczyłeś z nim. Po prostu próbowałeś się dopasować i zdobyć niemożliwą do zdobycia miłość, tak samo jak usiłowałeś to robić w dzieciństwie. Teraz jesteś silniejszy i rozumiesz, że jeśli nadal będziesz słuchał jego głosu, ono Cię zniszczy. Dlatego walczysz.

To jedyna droga wyjścia.

Daniel Mackler

Źródło:
https://wildtruth.net/self-doubt-your-parents-still-live-in-your-head/

ZOSTAW TO - prosta metoda na uważność.

Ostatnio czytam książkę "How to break up with your phone" napisaną przez Catherine Price. Książka jak wskazuje tytuł ma za zadanie wesprzeć nas w "zerwaniu" niezdrowej relacji z naszymi telefonami. Słowo "break up" - zerwanie jest tu użyte celowo, bo będzie bolało. Podobnie jak zerwanie z innymi nałogami - początkowo wymaga to od nas pracy, przynosi stres i trudne emocje. Owoce jakimi jest spokój wewnętrzny oraz równowaga na pewno są tego warte. Tutaj chodzi o powrót do zdrowej relacji z telefonem - który nadal może być świetnym narzędziem - jeśli nie pozwolimy mu przejmować kontroli. 

Jednak nie jest to wpis o tej książce. Książka inspiruje, dostarcza wiedzy i praktycznych wskazówek jak poradzić sobie z uzależnieniem od telefonu - bardzo ją polecam. Kto dziś nie ma z tym problemu? Wystarczy wyjść na zewnątrz i poobserwować chwilę ludzi - a także spojrzeć z życzliwą szczerością na siebie :)

Jest to wpis, który mówi o metodzie, do której częściowo zainspirowała mnie książka, a częściowo mój przyjaciel, który ma długą historię medytacji. W chwili trudności przypomniał mi o powrocie do ciała - oddechu, skanowaniu ciała. Byciu przy ciele. I było to dla mnie bardzo pomocne. Książka natomiast mówi o metodzie "Pause, Breathe, Be", aby zatrzymać się w chwili stresu, napięcia, bądź kiedy uświadomimy sobie, że reagujemy bądź pędzimy. Lub kiedy odnajdujemy się z powrotem przyklejeni do ekranu telefonu :) Po polsku oznacza to "Zatrzymaj się, Oddychaj, Bądź(po prostu)". Ma to pomóc w budowaniu uważności. 

Zainspirowany stworzyłem własną metodę, nieco rozbudowując metodę z książki. Pomógł mi w tym także ChatGPT(credit when credit is due :). Jednak bez wcześniejszej inspiracji nie byłoby metody. Chat pomógł mi w utworzeniu akronimu, podpowiedział mi synonim słowa poczuj - tknij. Bez tego słowa prosta w zapamiętaniu nazwa by nie powstała. Więc dzięki dla OpenAI. 

Metoda nazywa się ZOSTAW:

Z – Zatrzymaj się

Zatrzymaj pęd. Zatrzymaj myśli, działanie, reakcję.
Zrób pauzę — po prostu bądź tu, gdzie jesteś.

O – Oddychaj

Zwróć uwagę na oddech.
Poczuj, jak powietrze wpływa i wypływa z Twojego ciała.
Nie zmieniaj go — tylko obserwuj.

S – Skanuj

Zauważ, co dzieje się w Tobie.
Skanuj ciało, myśli, emocje — bez oceny.
Zwróć uwagę, gdzie czujesz napięcie, a gdzie spokój.

T – Tknij

Słowo „tknij” pochodzi od czasownika „tknąć”, który w języku polskim oznacza:

„dotknąć lekko”, „poruszyć delikatnie”, „pobudzić do odczucia”.

Tknij tę chwilę — poczuj ją subtelnie, jakbyś dotykał czegoś cennego.
Pozwól sobie naprawdę poczuć — emocje, ciało, rzeczywistość.

A – Akceptuj

Akceptuj to, co jest.
Nie musisz niczego zmieniać ani oceniać.
Przyjmij siebie, swoje emocje i sytuację taką, jaka jest — na ten moment.

W – Wypuść

Zrób wydech.
Pozwól odejść temu, co już niepotrzebne — napięciu, zmartwieniu, kontroli.
Wypuść i wróć do spokoju.

• Z – Zatrzymaj się

• O – Oddychaj

• S – Skanuj (ciało, myśli, emocje)

• T – Tknij (poczuj chwilę, emocję, ciało)

• A – Akceptuj (to, co jest, bez oceny)

• W – Wypuść (napięcie, myśli, kontrolę)

Zdecydowałem się także dodać kolejne, awaryjne - lecz równie ważne kroki do metody. Dzięki rozmowie z przyjacielem, który zwrócił mi uwagę na ważny aspekt kontaktu z drugim człowiekiem - tematem, który książka Catherine Price niejako pomija. Często rzeczy, które w sobie odkryjemy wymagają pomocy z zewnątrz. Te kroki to:

T – Telefon

Zadzwoń do kogoś bezpiecznego, komu ufasz. Podziel się tym, co w sobie odkryłeś. Postaraj się zadbać o potrzebę kontaktu z drugą osobą. 

Jeśli nie masz obecnie takiej osoby, możesz zapisać uczucia lub myśli w pamiętniku, a na dłuższą metę poszukać jej na lokalnej grupie wsparcia lub on line. 

O – (za) Opiekuj się sobą

Zrób dla siebie coś dobrego - wyjdź na spacer, zrób sobie herbatę, otul się kocem, posłuchaj muzyki, potańcz. Daj sobie coś co sprawi, że poczujesz się dobrze ze sobą.

"ZOSTAW TO"

✨ To prosty sposób, by wrócić do siebie i do chwili obecnej.

Mam nadzieję, że metoda okażę się pomocna także dla Ciebie. 
Tutaj i tutaj można ściągnąć prostą grafikę do wydrukowania i powieszenia na ścianie bądź zabrania do portfela. 

Powodzenia w ćwiczeniu uważności ;)

...

Co sądzisz o metodzie, czy próbowałeś ja stosować? Z jakim skutkiem? Podziel się swoimi myślami poniżej. 

Przetrwanie najsilniejszych - Mutant

 

Przetrwanie Najsilniejszych – Mutant

Opublikowano 4 października 2013

Najgłębszym celem życia jest ewolucja w kierunku świadomości, a nie tkwienie w bezowocnym kole ludzkiego powielania prowincjonalnych wzorców, które zanieczyszczają planetę i prowadzą do jej przeludnienia. Najlepiej przystosowani do realizacji tego planu dążenia do świadomości nie są członkami bezrefleksyjnej normy. Najsilniejszym jest mutant, każdy twórczy outsider, gej lub hetero, który pozostaje singlem(bez małżeństwa), jest bezdzietny i skłonny do autorefleksji. Ta nowa odmiana ludzkości ma największą swobodę, by dążyć do samowiedzy poprzez samoświadomość i zapewnić zmianę potrzebną dla kontynuacji życia. Ten najsilniejszy nie należy do jednego plemienia usiłującego zdominować inne, lecz do powszechnego braterstwa kierowanego ku współpracy wewnętrzną prawdą.

Wiele gatunków wyginęło na naszej zdezorientowanej planecie, a kolejne podążają tą drogą w zastraszającym tempie. Ludzkość będzie następna, jeśli będziemy kontynuować nasze bezmyślne podejście do życia, nieświadomi wpływu, jaki wywiera na nas nasza nieświadomość. Życie jednak chce pomóc i dostarcza nam nowych modeli. Twórczy buntownicy, geje lub hetero, żyjący poza normą, przetrwali ludzką pogardę przez tysiąclecia. Świadczy to o uporze Matki Natury w zachowaniu swoich wygnanych dzieci i wskazuje, że miejsce twórczych mutantów w ewolucji jest kluczowe. Matka Natura nie lubi aroganckiej, niszczącej środowisko normy, która ignoruje Ją z nonszalancką obojętnością. Matka Natura preferuje oryginalnego poszukiwacza prawdy, tego, który rodzi swoje własne uzdrowione wewnętrzne dziecko – a nie kolejne zranione dzieci, których środowisko nie jest w stanie utrzymać.

Fred Timm
http://visionaryman.net/the-survival-of-the-fittest-the-mutant/

Czym jest Prawdziwe Ja?

 

"Czym jest Prawdziwe Ja?

Opublikowano 4 października 2013

W chwili poczęcia jesteśmy nieskazitelni. Rodzimy się przeniknięci prawdą, iskrą boskości. I bez względu na to, co spotyka nas w życiu, w głębi każdego z nas pozostaje prawdziwe i doskonałe „ja”. To jedna z tajemnic życia, a także zbawienna łaska ludzkiej egzystencji. Niezależnie od traum, które znosiliśmy w dzieciństwie, a nawet podczas trudnych chwil w łonie matki, nasze jądro pozostaje nienaruszone, nieskażone, święte i czyste.

Ale dlaczego jesteśmy święci? Nasza ludzka natura jest święta dzięki zdolności do łączenia się z prawdą. Nasze prawdziwe „ja” to punkt, w którym nasze ludzkie ograniczenia stykają się z nieskończonością prawdy przenikającej wszystko.

Jednak dopóki nie oddzielimy się od rodziców i ich traumatycznej spuścizny, pewna część naszego prawdziwego „ja” pozostaje pogrzebana i niepoznawalna. Niezróżnicowana dorosła osoba nie może żyć w zgodzie ze swoim prawdziwym „ja”, pozostając jedynie odbiciem ograniczonych rodziców.

Jeśli wciąż podlegamy potępiającym, pełnym lęku i kontrolującym głosom rodziców, które zamieszkują naszą psychikę od dzieciństwa, nie odnaleźliśmy jeszcze własnego głosu ani tożsamości – wciąż jesteśmy odbiciem tych, którzy nas zranili. Aby przyjąć prawdę o tym, kim jesteśmy, każdy z nas musi oddzielić się od matki i ojca, wyodrębnić i stać się sobą – w harmonii z prawdą, która przenika wszystko."

Fred Timm
visionaryman.net

Leki Psychotropowe Hamują Wzrost Emocjonalny

[Napisane około 2004r.]

Leki psychotropowe blokują drogę do oświecenia. Doktorzy przepisują je jako szybkie rozwiązanie dla ludzi, którzy mają problemy emocjonalne, które wymagają głębszych i bardziej kompleksowych rozwiązań niż cokolwiek w tabletce. Leki mogą pomóc Ci wyjść z domu, ale nie poprowadzą Cię do Twojej duszy. 

Profesjonalne ocena mówi, że depresja oraz inne emocjonalne problem są spowodowane przez nierównowagę chemiczną w mózgu. Nie jest to prawdą. Chemiczne nierównowagi są skutkiem problemu, nie przyczyną. Chemiczne nierównowagi wywodzą się z nierozwiązanych dziecięcych traum(które mogą być łagodne do ekstremalnych), które są prawdziwą przyczyną zaburzeń umysłowych. Kiedy ludzie rozwiązują swoje traumy dziecięce ich problemy umysłowe również się rozwiązują, co z kolei balansuje ich chemię w mózgu. 

Podróż do duszy - droga bez leków - jest podróżą prosto przez piekło. Jest ona dostępna jedynie do najsilniejszych oraz najbardziej pokornych: tych, którzy są w stanie zmierzyć się oraz rozwiązać swoje dziecięce traumy. Droga jest niemal niemożliwa bez pomocy ekstremalnie oświeconego przewodnika, których to dostępnych jest bardzo niewielu - a nawet z ekstremalnie oświeconym przewodnikiem jest to bardzo trudne, ponieważ nie ma sposobu na uniknięcie bólu oraz żalu, który jest nieodłącznym elementem wzrostu. To dlatego narkotyki(przepisywane przez lekarza lub nie) są tak popularne. Narkotyki zabijają ból, neutralizują symptomy, pomagają zakopać i odgrodzić się od traumy, oraz ominąć zdrowienie. Branie ich jest łatwe. Nie wymagają żadnego poświęcenia. Są delikatnymi i wspaniałymi podporami. Ich jedynym kosztem, poza okazjonalnym efektem ubocznym(z czego niektóre mogą być bardzo poważne), jest to że zabijają ducha. 

Emocjonalne zdrowienie, z drugiej strony, otwiera pełną paletę ludzkich uczuć. Zdrowienie, pomimo braku natychmiastowej gratyfikacji, ostatecznie przynosi poczucie szacunku do siebie, adekwatności, kompetencji, dojrzałości oraz miłości do siebie. Zdrowienie łączy Twoją przeszłość z przyszłością. Zdrowienie otwiera drzwi do Twojej prawdziwej przyszłości. 

Daniel Mackler

Źródło:
https://wildtruth.net/psychotropic-medications-stunt-emotional-growth/